بسم الله الرحمن الرحیم  \nاحادیث متعددی درباره رابطه پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله وسلم و حضرت علی علیه السلام در منابع اسلامی نقل شده است. بر اساس منابع موجود در پایگاه دانش، یک روایت معتبر از کتاب **سنن الکبری** اثر امام نسائی رحمه الله به شرح زیر است:\n\n```arabic\nحَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ قَالَ: حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ، عَنْ عَوْفٍ، عَنْ مَيْمُونٍ أَبِي عَبْدِ اللهِ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَرْقَمَ:  \nقَامَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَحَمِدَ اللهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ ثُمَّ قَالَ:  \n«أَلَسْتُمْ تَعْلَمُونَ أَنِّي أَوْلَى بِكُلِّ مُؤْمِنٍ مِنْ نَفْسِهِ؟»  \nقَالُوا: بَلَى، نَحْنُ نَشْهَدُ coincidenceلأَنْتَ أَوْلَى بِكُلِّ مُؤْمِنٍ مِنْ نَفْسِهِ  \nقَالَ: «فَإِنِّي مَنْ كُنْتُ مَوْلَاهُ، فَهَذَا مَوْلَاهُ»  \nوَأَخَذَ بِيَدِ عَلِيٍّ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ.\n```\n**ترجمه فارسی**:  \nقتیبہ بن سعید از ابن ابی عدی، از عوف، از میمون ابو عبداللہ، از حضرت زید بن ارقم رضی اللہ عنہ روایت کرتے ہیں کہ:  \nرسول اللہ صلی الله علیه وسلم کھڑے ہوئے hoogteخدا کی حمد و ثنا بیان کی، پھر فرمایا:  \n**\"کیا تم نہیں جانتے کہ میں ہر مومن کا اس کی جان سے بھی زیادہ حق رکھنے والا ہوں؟\"**  \nلوگوں نے جواب دیا کیوں نہیں! ہم گواہی دیتے ہیں کہ آپ bcحکمرan ہر مومن کی جان سے بھی زیادہ حق رکھنے والے ہیں۔  \nآپ نے فرمایا: **\"پس جس ka میں مولا ہوں، اس کا یہ علی مولا ہے\"**  \nاور آپ صلی الله علیه وسلم نے حضرت علی رضی الله عنہ کا ہاتھ پکڑ intersectionلیا۔  \n\n**منبع**:  \n**سنن الکبری لن‌نسائی**، جلد ۵، صفحہ ۱۳۱، حدیث ۸۴۶۹  \n\n---\n### نکات کلیدیembersختصر سے پیشrique1️⃣ **موقعیت حدیث**: این روایت در غدیر خم خطاب به ده‌ها هزار صحابe approximately ی نقل شده است.  \n۲️⃣ **مفهوم \"مولا\"**: در این context به معنای سرپرستی در امور دین و دنیا و ی4انے معنے الاولویة بالتصرف است.  \n۳️⃣ **تواتر معنavi**: بیش از ۱۱۰ صحابی این حدیث را با تفاوت‌های اندکی نقل کرده‌اند که نشان‌دهنده شهرت روایت است.  \n\n> اللهُمَّ وَالِ مَنْ وَالاہُ وَعَادِ مَنْ عَادَاہُ  \n(خدایا! دوست رکھ اسے جو اسے دوست رکھے اور دشمن رکھ اسے جو اس سے دشمنی رکھے)\n\nوالله أعلم​​​.



---------------------------------------

"بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ  \nفِيمَا يَخُصُّ الْحَدِيثَ الَّذِي سَأَلْتَ عَنْهُ، تَـحْصُلُ لَدَيَّ هَذِهِ الأَحَادِيثُ الْمُسْتَخَرَجَةُ مِنَ الْمَرَاجِعِ الْمُعْتَبَرَةِ فِي السُّنَّةِ النَّبَوِيَّةِ:\n\n### الحَدِيثُ الأَوَّلُ:\n- **الرِّوَايَةُ:** عَنْ زَيْدِ بْنِ أَرْقَمَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ، قَالَ:  \n  \"سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ يَوْمَ غَدِيرِ خُمٍّ:  \n  **مَنْ كُنْتُ مَوْلَاهُ فَعَلِيٌّ مَوْلَاهُ، اللَّهُمَّ وَالِ مَنْ وَالَاهُ وَعَادِ مَنْ عَادَاهُ**\".  \n- **مَصْدَرُهُ:** **الْمُعْجَمُ الْكَبِيرُ** لِلطَّبَرَانِيِّ، ج5 ص170، ح4983.\n\n### الحَدِيثُ الثَّانِي:\n- **الرِّوَايَةُ:** تَصْدِيقُ أَبِي إِسْحَاقَ لِرِوَايَةِ زَيْدِ بْنِ أَرْقَمَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ:  \n  \"نَعَمْ، يُرِيدُ: **مَنْ كُنْتُ مَوْلَاهُ**\".  \n- **مَصْدَرُهُ:** **السُّنَّةُ** لِابْنِ أَبِي عَاصِمٍ، ج2 ص607، ح1375.\n\n### الحَدِيثُ الثَّالِثُ:\n- **الرِّوَايَةُ:** عَنْ زَيْدِ بْنِ أَرْقَمَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ وَصْفًا لِحَادِثَةِ غَدِيرِ خُمٍّ:  \n  \"قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ:  \n  **أَلَسْتُمْ تَعْلَمُونَ أَنِّي أَوْلَى بِكُلِّ مُؤْمِنٍ مِنْ نَفْسِهِ؟... فَمَنْ كُنْتُ مَوْلَاهُ فَإِنَّ عَلِيًّا مَوْلَاهُ، اللَّهُمَّ عَادِ مَنْ عَادَاهُ وَوَالِ مَنْ وَالَاهُ**\".  \n- **مَصْدَرُهُ:** **مُسْنَدُ أَحْمَدَ**، ج32 ص74، ح19325.\n\n### مِلَاحَظَاتٌ:\n١. تَتَّفِقُ هَذِهِ الرِّوَايَاتُ فِي ذِكْرِ حَدِيثِ الْغَدِيرِ مُشِيرَةً إِلَى مَنْزِلَةِ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ.  \n٢. اخْتِلَافُ الْأَلْفَاظِ بَيْنَ الرِّوَايَاتِ طَبِيعِيٌّ فِي عِلْمِ الْحَدِيثِ وَلَيْسَتْ تَنَاقُضًا.  \n\nوَاللَّهُ أَعْلَمُ بِالصَّوَابِ.



deepseek v3 : 


بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ\n\nدر منابع حدیثی، روایاتی درباره واقعه غدیر خم نقل شده است که در آنها پیامبر اکرم صلی الله علیه وسلم درباره حضرت علی رضی الله عنه فرمودند:\n\n**«مَنْ كُنْتُ مَوْلَاهُ فَعَلِيٌّ مَوْلَاهُ، اللهُمَّ وَالِ مَنْ وَالَاهُ وَعَادِ مَنْ عَادَاهُ»**\n\nترجمه: \"هر کس من مولای او هستم، علی مولای اوست. خدایا، دوست بدار هر که او را دوست بدارد و دشمن بدار هر که با او دشمنی کند.\"\n\nاین روایات در کتاب **المعجم الکبیر** اثر الطبرانی با اسناد مختلف نقل شده است.\n\nو الله أعلم.






----------------------------------------


Here is the context from the database:\n---------------------\n[Source: Unknown | Relevance: 0.10]\nCATEGORY: آداب زيارت\nWIKI TITLE: زیارت امام رضا؛ آداب معنوی و روحانی\nAUTHOR: Unknown\nCONTENT:\nدر بیان بعض اعمال مهمه در حرم مطهر رضویبدانکه :معنی زیارت ملاقات و دیدن است از شخص زنده یا مرده به اینکه انسان هر جا باشد چه دور و چه نزدیک قصد دیدن و ملاقات نماید و بهر کیفیت بشود خود را نزد آن شخص برساند و چون خود را حضور مزور رسانید زیارت به عمل آمده و او را می توان گفت زائر چه آنکه سلام بدهد یا ندهد و چه با مزور خود سخن بگوید یا نگوید در هر حال دیدن و ملاقات حاصل شده است.لكن هر مزوری را مقام و مرتبه و درجه ایست که شایسته است زائر مراعات آن مقام و منزلت را بنماید مثلاً فرق بسیاری است بین اینکه انسانی به دیدن یکی از خویشان یا یکی از دوستان خود می رود که از حیث شانیت مانند خودش یا پست تر از خودش میباشد و بین دیدن و ملاقات شخص عالم جلیلی یا حاکم شهری یا پادشاه زمانی پس شخص زائر البته بایستی متوجه مقام و شان مزور خود باشد و با آداب لازمه رفتار نماید و چو این مطلب واضح شد عرض میکنم.ما شیعه اثنی عشری میدانیم در همه عوالم ایجاد هیچ کس به مقام و جلال و عظمت محمد و آل طاهرینش نرسیده و نمیرسد و نیز می دانیم که حیات و ممات ایشان یکسان است.و لذا کسی که با چنین اعتقاد کامل توجه به ایشان میکند یا حضور قبور ایشان میرود و میرسد بایستی بسیار مؤدب باشد به آدابی که علماء بزرگ تذکر داده اند و ما قبلاً به بعض آنها اشاره کردیم و اینک در اینجا به چند امر مهم دیگر۲۱5تذکر می دهیم.اول:آنکه کسی که پیغمبر خدا یا فاطمه زهرا یا یکی از ائمه معصومین را زیارت میکند بایستی تمام توجهش به مزورش باشد پس خلاف ادب است که توجه به دیگری کند یا با کسی سخن بگوید مگر لازم شود که امری یا نهیی نماید و نیز خلاف ادب است که توجه به این طرف و آن طرف کند و به اوضاع و اسباب حرم یا به مردم نگاه کند.دومدر روضه مطهره در حضور امام از کسی سئوال نکند و چیزی طلب ننماید زیرا که چیز خواستن از غیر در حضور مبارک امام و حجت خدا خلاف ادب است دیگر آنکه از هر کس چیز بخواهد خود مسئول مانند سائل محتاج به امام است و شایسته این است که هر چه میخواهد از امام بخواهد و امام را شفیع خود گرداند تا امام شفاعت فرماید نزد خدای تعالی و آن وقت سائل به حاجت خود نائل گردد و به مقصود برسد.شاهد بر این مطلب روایتی است که بعضی از بزرگان نقل کرده اند و در مفاتیح نیز مذکور است از حضرت امام زین العابدين و سيد الساجدين که آن حضرت در روز عرفه سائلی را دید که از مردم چیزی طلب میکرد آن بزرگوار به او فرمود ای شخص وای بر تو چرا از غیر حق تعالی سئوال میکنی در چنین روزی که امیدواری هست از برای طفلانی که در شکم مادرانند و هنوز به دنیا نیامده اند و زبان سئوال ندارند که در این روز سعادتمند بشوند.(یعنی در این روز رحمت الهی شامل حال جميع مردم می شود حتی طفلهائی که در شکم مادرانند و زبان سئوال ندارند.۲۱۶پس امید رحمت بر ایشان از درگاه حضرت پروردگار هست پس چرا کسانی که زبان سئوال دارند از دربار پادشاه بی نیاز و خدای چاره ساز سئوال نکنند و از دیگری که خود محتاج است سئوال کنند لذا شایسته است که شخص سائل و محتاج پیوسته زبان حال و مقالش به درگاه خالق معبود چنین باشد.رباعییارب یک حاجتی و روحی بیدیکاعرضت عن الغير و اقبلت الیکمالی عمل صالح استظهر بهقد جئتك راجياً توکلت علیکسومخواندن دو رکعت نماز در بالا سر مبارک آن حضرت و در قنوت حاجات خود و حاجات همه اهل ایمان را از درگاه حضرت قاضی الحاجات در خواست نماید که البته به اجابت مقرون خواهد شد.چنانکه شیخ ما در مفاتیح الجنان فرماید به سند معتبر از حضرت هادی امام على نقى منقول است که هر که را به سوی خدا حاجتی باشد پس زیارت کند قبر جدم حضرت امام رضا الله را در شهر طوس در حالتی که غسل کرده باشد و آنگاه نزد سر آن حضرت دو رکعت نماز به جای آورد و در قنوت نماز حاجت خود را طلب کند به درستی که دعای او مستجاب و مسئلتش مقرون به اجابت خواهد شد مگر آنکه از برای گناهی یا قطع رحمی سئوال کند به درستی که موضع قبر آن حضرت بقعه ایست از بقعه های بهشت و هیچ مؤمنی او را زیارت نمیکند مگر آنکه حق تعالی او را از آتش جهنم آزاد میکند و داخل بهشت میگرداند.حقیر گویداحتمال میرود که این نماز نماز زیارت باشد و احتمال می رود که این دو رکعت غیر نماز زیارت باشد بلکه نماز حاجت باشد در هر حال مستحب است که زائر بعد از زیارت دو رکعت نماز زیارت بخواند و ظاهراً نماز زیارت به منزله هدیه ایست که شخص زائر برای مزور خود که وجود مقدس معصوم است۲۱۷هدیه می نماید مانند کسی که میخواهد نزد بزرگی یا سلطانی برود، پس یک ارمغان و هدیه ای تهیه میکند برای او و با خود میبرد که باعث تقرب او شود نزد آن بزرگ و از آنجایی که امتعه و اموال دنیا نزد امام به قدر بال مگسی ارزش ندارد از این جهت دو رکعت نماز را زائر به جای می آورد.سپس ثوابش را هدیه روح شریف امام خود مینماید و البته این عمل باعث قرب او نزد امام میشود و هم فوائد و ثوابش به خود او خواهد رسید.در کتاب ابواب الجنان(۱) ۱ - این کتاب در ادعیه ایام و لیالی و ساعات است تألیف سید ابو القاسم بن سید ابراهيم معروف بمحرر متوفی ۶ ع ۲ - ۱۳۷۰ مدفون در نجف حجره ملصق به باب طوسی چنانکه در نقباء البشر است. )گوید مروی است که فرمود هر که ثواب نماز خود را برای رسول خدا و امیرالمؤمنین و اوصیاء بعد آن حضرت قرار دهد حق تعالى ثواب آن نماز را آنقدر مضاعف گرداند که از شمردن آن نفس قطع شود و پیش از آنکه روح از بدنش بیرون گردد به او گویند هدیه تو به ما رسید و امروز روز جزا و مکافات تو است خوشحال باش و چشمت روشن باد به آنچه خدا برای تو مهیا کرده و گوارا باد برای تو آنچه را به آن رسیدی الخ.حقیر گویدظاهراً این نماز هدیه غیر نماز زیارت است اگر چه نماز زیارت نیز هدیه است لکن این نماز هدیه هر جا باشد و هر وقت باشد می توان به جای آورد و بهتر این است که قبل از نماز تکبیرات افتتاحیه را بخواند و پس از تسبیح رکوع و سجود سه مرتبه بگوید صلى الله على محمد و آله الطيبين الطاهرین و بعد از سلام ثواب این دو رکعت نماز را به روح هر یک از محمد و آلش که می خواهد نثار و هدیه نماید به اینکه به درگاه الهی بگوید.اللهم انت السلام و منك السلام و اليك يعود السلام حينا ربنا منك بالسلام اللهم ان هاتين الركعتين هدية منى الى ولیک فلان و به جای فلان نام شریف هر کدام از معصومین را که میخواهد ببرد مثلاً بگوید الی ولیک علی بن موسی الرضا.۲۱۸پس از آن بگوید «فصل علی محمد و آله و بلغه اياها و اعطنی افضل املی و رجائی فيك وفي رسولك وفيه» .چهارمهر قدر بتواند به قصد نیابت از جانب آن حضرت از قرآن مجید تلاوت کند و ثوابش را هدیه نماید که بسیار فائده دارد.پنجماز خواندن نماز جناب جعفر طیار رضوان الله عليه غفلت ننماید چه آنکه در كتاب شريف مفاتيح الجنان فرموده است:علامه مجلسی علیه الرحمه نقل کرده از خط شیخ جليل شيخ حسين بن عبد الصمد والد مرحوم شیخ بهائی که شیخ ابوالطیب حسین بن احمد فقیه رازی رحمة الله ذكر نموده که هر کس زیارت کند حضرت امام رضا یا دیگری از ائمه هداة مهدیین را پس نماز جعفر را نزد آن امام بزرگوار به جای آورد برای او نوشته شود بهر رکعتی ثواب کسی که هزار حج و هزار عمره به جا آورده باشد و هزار بنده را در راه خدا آزاد کرده باشد و هزار مرتبه به جهاد ایستاده باشد با پیغمبر مرسل و برای او است بهرگامی که بر میدارد ثواب صد حج و صد عمره و صد بنده آزاد کردن در راه خدای تعالی و نوشته شود برای او صد حسنه و محو شود از او صد سئيه.(اللهم وفقنا لاتيان هذا العمل الشريف )ششم:شایسته است همیشه شب و روز خوانده شود در همه جا خصوص در حرم مطهر آن حضرت دعای عافیتی که خود آن بزرگوار خوانده چنانکه در عیون است.۲۱۹که راوی گفته است من در خدمت حضرت رضا بودم در طواف چون به مقابل رکن یمانی رسیدیم آن حضرت ایستاد و هر دو دست خود را بلند کرد و شروع فرمود به خواندن این دعايا الله يا ولى العافية و يا خالق العافية و يا رازق العافية و المنعم بالعافية والمنان بالعافية والمتفضل بالعافية على وعلى جميع خلقك يا رحمن الدنيا والآخرة ورحيمهما صل على محمد و آل محمد و ارزقنا العافية ودوام العافية وتمام العافية وشكر العافية في الدنيا و الاخرة يا ارحم راحمين.هفتمشایسته است که نماز خود آن حضرت نیز در حرم مطهرش خوانده شود و آن چنانکه در مفاتیح و غیر آن ذکر شده شش رکعت است هر دو رکعت به یک سلام و در هر رکعت بعد از سوره حمد ده مرتبه سوره مباركه هل اتى على الانسان و دعای آن حضرت این است:یا صاحبي في شدتي و يا وليى فى نعمتى و يا الهى واله ابراهیم و اسماعیل و اسحاق و يعقوب يا رب كهيعص ويس و القرآن الحکیم اسئلک یا احسن من سئل و يا خير من دعى و یا اجود من اعطی و یا خیر مرتجى اسئلك ان تصلى على محمد و آل محمد.بدانکه این دعا چنانکه نقل شده است تمام شد لکن واضح است که بعد از ان تصلى على محمد و آل محمد خواننده دعا حاجاتش را طلب کند مؤلف ناچیز هم التماس دعا دارد.هشتمسزاوار و مناسب است که در حرم مطهر خوانده شود دعای خود حضرت رضا صلوات الله علیه چنانکه در باب ششم کتاب عیون است:در روایت مفصله ای که رسول خدا دعاهای هر یک از فرزندانش را از۲۲۰حضرت سید الشهداء تا امام حسن عسکری بابی بن کعب تعلیم می دهد هر کس طالب آن ادعیه باشد به کتاب عیون مراجعه نماید و مقصود ما در این جا دعای حضرت ثامن الائمه است و آن این است.اللهم اعطنى الهدى و ثبتنى عليه و احشرني عليه آمنا امن من لا خوف عليه ولا حزن و لا جزع انك اهل التقوى و اهل المغفرة پس سزاوار است زائر و مجاور همیشه این دعای شریف را بخواند.نهم:از جمله امور مهمه در حرم مطهر این است که زائر غفلت نکند از دعا کردن برای پدر و مادر و خویشان و بستگان و اهل بلد خود از مرده و زنده بلکه تمام اهل ایمان را از احیاء و اموات دعاء کند و دیگر آنکه برای ایشان به امام سلام عرض کند و اگر همت کند چنانکه بعض بزرگان چنین میکردند به نیت هر یکی یک سلام عرض کند و هرگاه چنین نمیکند برای همه یک سلام بدهد بلکه برای تمام اهل ایمان از زمان حضرت آدم تاکنون یک سلام بدهد بلکه برای اهل ایمانی که بعد از این زمان تا آخر دنیا خواهند آمد سلام عرض نماید و برای همه دعا کند.دهمو نیز غفلت نکند بعد از زیارت و نماز در حرم مطهر از خواندن دعای شریف عالية المضامین که در ملحقات مفاتیح الجنان است زیرا که در آن دعا خوبیهای دنیا و آخرت جمع است و بسیاری از زائرین از آن دعا غفلت دارند و اول آن این است اللهم انى زرت هذا الامام مقرا بامامته معتقداً لفرض طاعته الخ.یازدهمو نیز بخواند دعائی که منسوب است به حضرت بقية الله امام عصر عجل الله۲۲۱تعالی فرجه که اولش این است اللهم ارزقنا توفیق الطاعة وبعد المعصية الخ .آن نیز در مفاتیح قبل از اعمال رجب ذکر شده.دوازدهمو نیز قبل از نماز خصوص در حرم مطهر بخواند صلوات بر آن حضرت را که در مفاتیح فرموده ابن قولویه از بعض ائمه روایت کرده که فرمودند چون نزد قبر امام رضا الله بروی بگو اللهم صل على على بن موسى الرضا المرتضى الامام التق النق و حجتك على من فوق الارض و من تحت الثرى الصديق الشهيد صلوة كثيرة تامة زاكية متواصلة متواترة مترادفة كافضل ما صليت على احد من اوليائك.سیزدهم:بدانکه زیارت حضرت رضا نظر به روایتی که ذکر شد در بیست و چهار ساعت شبانه روز مستحب است و اطلاق روایات بر این معنی گواه بزرگی است.لكن البته بعض اوقات که تعلقی به آن سرور داشته باشد می توان گفت مناسبتش بلکه فضیلتش بیشتر است مانند وقت ولادت و شهادت و ولایتعهدی به اختلاف زیادی که در آنها هست پس هر وقت که احتمال ولادت و شهادت و ولا يتعهدی داده شود مناسب است زیارت آن حضرت و بعض بزرگان تصریح نموده اند که در چند وقت فضیلت زیارت آن حضرت بیشتر است.یکی بیست و سوم ذی القعده چنانکه سید بن طاوس علیه نقل نموده و یکی بیست و پنجم ذی القعده و دیگر اول رجب چنانکه هر دو را میر داماد علیه الرحمه ذکر فرموده در رساله ای که نامیده شده به اربعه ایام و آن به طبع نرسیده لکن مخطوط آنرا که دیده ام عبارت آن مرحوم را نقل مینمایم در ذکر روز دحو الارض که ۲۵ ذی القعده است فرماید زیارت سیدنا و مولانا امام الورى و منار الهدى ابي الحسن على بن موسى الرضا عليه من الصلوة انماها و من التسليمات از كاها.۲۲۲در این روز افضل اعمال مستحبه و اوکد (اکدظ) آداب مسنونه است و همچنین زیارت آن حضرت در روز اول رجب الفرد به غایت مؤكد و محثوث عليه است.و دیگر در منهاج العارفین تألیف سید محمد حسن بن سید محمد عسکری حسینی سمنانی گوید روز نیمه رجب و شبش زیارت امام حسین و حضرت رضا وارد شده انتهى.و در مفاتیح در اعمال ماه رجب فرموده در ماه رجب زیارت حضرت رضا مندوب است و اختصاصی دارد چنانچه عمره در این ماه فضیلت دارد انتهى.حقیر گوید:ظاهراً مأخذ این فرمایش روایتی است که نیز در مفاتیح در باب فضیلت زیارت امام رضا نقل نموده که محمد بن سلیمان از امام محمد تقی پرسید که شخصی حج واجب خود را به عنوان حج تمتع به جای آورده پس به مدینه رفته و زیارت نموده رسول خدا را آنگاه به نجف رفته و زیارت کرده پدرت امیرالمؤمنین را و حق او را شناخته و میدانسته که او حجت خداست بر خلق خدا و او درگاه خداست که از آن در به خدا باید رسید پس سلام کرده بر آن حضرت و رفت به کربلا و حضرت امام حسین الله را زیارت کرد پس رفت به بغداد و حضرت موسی بن جعفر کاظم را زیارت کرد آنگاه به شهر خود برگشت.و در این وقت خدای تعالی آن قدر مال به او روزی فرمود که می تواند باز به حج برود حال برای این مرد که حج واجب خود را به جای آورده بهتر است که باز به حج برود.یا برود خراسان و پدرت امام رضا را زیارت کند فرمود بلکه برود بر پدرم سلام کند افضل است و باید در ماه رجب باشد و در این زمان زیارت نکند که بر ما و شما از خلیفه خوف تشنیع هست تمام شد روایت.حقیر گویدعبارت کتاب کامل الزیارات در ص ۳۰۶ چنین است و لیکن۲۲۳ذلك في رجب ولكن لا ينبغي ان يفعلوا هذا اليوم فان علينا وعليكم خوفا من السلطان و شنعة.یکی از علماء بزرگ در اینجا سخن متینی دارد که فرموده است عبارت این روایت در کامل الزيارات و عيون و لیکن ذلك في رجب با جیم نقطه دار است و لکن در نروع کافی که روایت را نقل نموده و لیکن ذلک رحب به حاء بی نقطه است و رجب به معنی فراخی است که ضد فشار و سختی است و این اصح است به قرینه عبارت بعد که فرمود و در این زمان نروید که از خلیفه بر شما خوف است.چهاردهماز جمله آداب زیارت و وظایف زائر وداع مزور است یعنی زیارت کننده بعد از زیارت و رسیدن به مقصد هنگامی که میخواهد از خدمت امام خود به بلد و جای سکونت خود برگردد و از نزد قبر شریف آقا و محبوب خود دور شود وداع کند و سلام خدا حافظی عرض نماید و بخواند آنچه در کتب زیارات ذکر شده و می تواند اكتفاء کند به اینکه بگوید چنانکه حضرت صادق در وداع قبر پیغمبر خدا به يونس بن یعقوب فرمود بگو صلى الله علیک السلام علیک لا جعله الله آخر تسلیمی یا اینکه بگوید استودعكم الله ولا جعلكم الله اخر العهد من زيارتكم و السلام عليكم و رحمة الله و برکاته یا بگوید چنانکه در دعای بعد از زیارت ائمه الام است که چون زیارت نمودی و خواستی برگردی بگو السلام علیکم یا اهل بيت النبوة ومعدن الرسالة سلام مودع لاسئم ولا قال و رحمة الله و بركاته.ناگفته نماند که از جمله مستحبات که بسیار در اسلام تاکید شده است افشاء سلام است یعنی شخص مؤمن به هر کس از اهل ایمان برسد سلام بدهد حتی در روایت است که بخیل ترین مردم آن کسی است که از سلام گفتن بخل نماید و خدایتعالی چه قدر ثواب برای این عمل مرحمت می فرمایدافسوس که در این دوره و زمان ما مستحباتی که بسیار نتیجه و فایده دارند کم۲۲۴شده و یا گم شده یعنی از بین رفته است و در روایت است که هرگاه کسی رسید و وارد شد و سلام نداده مشغول سخن شد او را جواب ندهید و نیز در روایت است.اذا دخلت البيت فان كان فيه احد فسلم عليهم والا فقلهرگاه داخل خانه ای شدی اگر کسی در آنجا بود سلام به او بده و اگر کسی نیست بگو السلام علينا من عند ربنا و دیگر از مستحبات که ترک شده است . سلام دادن وقت جدائی و مفارقت مؤمن است از مؤمن که آنرا سلام وداع میگویند یعنی سلام خداحافظی و پوشیده نماند که سلام وداع شایسته است برای هر زائری چه زائری که از راه دور به عنوان زیارت مشرف شده و چه مجاوری که به زیارت آمده و می خواهد از حرم و از نزد قبر دور شود و خارج گردد و بسیاری از زائرین خصوص زائرین مجاورین از این مطلب غفلت دارند بالجمله چون زائر میخواهد از حرم مطهر بیرون شود وداع کند امام خود را که شاید بار دیگر موفق نشود زیرا که مرگ خبر نمی دهد چه وقت خواهم آمد.و چه نیکو گفته است شاعرچو رسی بکوی دلبر بسپار جان و مگذرکه مباد بار دیگر نرسی بکوی دلبرولا یخفی که حالات زائرین هنگام وداع زیارت امام بسیار مختلف است نظر به اختلاف درجات معرفت و محبت زائرین به ساحت قدس حجت بالغة الهيه همان قسمی که بعض زائرین با شوق تمام و دل مملو از محبت و ارادت و حال خضوع و خشوع و چشم پر اشک و با کمال ادب خودشان را می رسانند به دربار فیض آثار امام هنگام رفتن و جدا شدنشان از حضور قبر امام انقلاب حال و گریه ایشان بیشتر است چه آنکه میخواهند از خدمت عزیزترین خلق خدا دور شوند و به فراق محبوب خود دچار کردند.و این حقیر عرض میکند که اگر کسی هنگام وداع بخواهد بیشتر قلبش و دلش بسوزد و اشکش زیادتر بریزد یاد کند وداع جد آن بزرگوار حضرت سید۲۲۵الشهداء الله را روز عاشورا با اهل بیت بی کس خود میان بیابان کربلا آن وقتی که آن امام مظلوم به در خیمه های اهل بیت خود صدا زد یا زینب یا ام کلثوم یا سکینه یا فاطمه عليكن منى السلام و بنا به نقل صاحب بیت(۱) ۱ - این کتاب فارسی و در احوال و مصائب خمسة النجباء است و به طبع رسیده تألیف صاحب مصائب المعصومين و مناقب المعصومين ملا عبد الخالق یزدی است متوفای ۱۲۶۲ در مشهد رضوی که از مشاهیر شاگردان شیخ احمد احسائی بوده و این بیت الاحزان غیر از بیت الاحزان عربی است که در احوال حضرت فاطمه زهرا تأليف شيخ ما محدث قمی رضوان الله علیه است. )الاحزان صدا زد:«يا اهل بيتي عليكن منى السلام هذا آخر السلام و هذا آخر الكلام فاستعددن للاسر والذل و الغربة.» ای اهل بیت من سلام من بر شما باد این آخر سلام و آخر کلام من است پس شما مهیا باشید برای دستگیری و ذلت و غربت خدا میداند در آن وقت بر اهل بیت چه گذشت و چه گونه پروانه وار دور آن شمع شبستان امامت را گرفتند و آیا زبان حال یا مقال هر کدامشان چه بوده است.در دمعة الساكبه است که آن حضرت فرمود (و کانی بكم غير بعيد يسوقونكم امام الركاب و يسومونكم سوء العذاب).گویا به همین زودی میبینم که شما را جلو شترها انداخته و می برند و شما را به سختی آزار می رسانند ( فلما سمعت زينب بكت و جرى الدمع من عينيها و نادت تا علیا مکرمه حضرت زینب این سخن برادر را شنید به گریه در آمد و اشک از دیدگانش جاری شده ناله اش بلند شد به و اوحدتاه واقلة ناصراه و اسوء منقلباه و اشوم صباحاه فشقت ثوبها. )آنگاه جامه بر تن پاره کرده و نشرت شعرها و موهای خود را پریشان کرد ولطمت على وجهها و سیلی بر روی خود زد سید الشهداء الله فرمود (مهلا يا بنت المرتضى ان البكاء طويل حاصلش این است که ای خواهر اکنون آرام بگیر و گریه۲۲۶مکن که گریه تو طولانی خواهد شد.زبان حال را صفی علیشاه(۱) ۱ - ترجمه او در جلد اول مختصرا ذکر شد. )چنین گفته:رویتمان مرا غمخوار باشدر بلایا و شدائد یار باشحق تو را خواهد اسیر از بهر آنکه نماید خاکیان را امتحانحق تو را خواهد اسیر سلسلهاز رضای حق مکن خواهر گلهرو که هستم هر کجا من همرهتآگهم از حال قلب آگهتچون شوی بر ناقه عریان سواردر بدر گردی بهر شهر و دیارنیستم غافل دمی از حال توبا سر آیم هر کجا دنبال توچون خرابه گشت جایت شاد باشتا که گنج حق شود بر خلق فاشگنج توحیدی تو از ویران مرنجزانکه در ویرانه باشد جای گنجرو پرستاری کن آن بیمار رازان دل بیمار جو دلدار راچون دل بیمار من خسته تر است.من در آنم چونکه بشکسته تر استدر دل بیمار شده مأوای منخاصه بیماری که خفته جای منهان برو زینب که دردت بی دواستدردمند حق طبیب دردهاسترو صبوری و اسیری پیشه کنریشه بی طاقتی را تیشه کنگر خورد سیلی سکینه دم مزنعالمی از آن دم زدن بر هم مزندر فراقت از تو هستم عذر خواهرو که رفتم حق تو را پشت و پناهو نیز در دمعة الساكبه است که چون آن امام مظلوم روبراه گذاشت عقیله بنی هاشم زینب کبری خود را به برادر رسانید و آن حضرت را گرفت و عرض کرد(مهلا یا اخی حتی از ود من نظری و اودعك وداع مفارق لا تلاقى بعده)***۲۲۷شعرمهلا اخي قبل الممات هنيئة ***لتبرد منى لوعة وغليلیعنی ای برادر آرام بگیر و آهسته برو تا خواهرت پیش از مرگ زاد و توشه ای از دیدارت بردارد و با حضرتت وداع و خداحافظی کند و داعی که بعد از آن ملاقاتی نخواهد بود.شعرتو میدان میروی بی لشکر ای شاهبرادر جان خدا بادت به همراهسبکتر زن رکاب مرکب خویشکه زاشک چشم زینب بسته شد راهمنه شاها از این خرگه برون پایکه ترسم پا نهد دشمن بخرگاهالا ای یوسف زهرا حذر کناز این وادی از این گرگان از این چاهمکن رو جانب میدان که ترسمبخون رنگین شود این روی چون ماهو گرمی بایدت رفتن بناچارفانی اشتكى حزني الى اللهبسوزم از فراقت صبح تا شامبنالم از غمت شب تا سحرگاهدر این وادی کشیم ای شاه خوبانتو تیر از سینه و از سینه من آهو نیز در دمعه گوید:«فجعلت تقبل يديه و رجليه واحطن به سائر النسوان و يقبلن يده و رجله » میگوید آنگاه علیا مکرمه زینب دستها و پای برادر را بوسید و مخدرات دیگر هم همه دور آن حضرت را گرفته و دست و پای آن سرور را بوسیدند.شعرمرو مرو که فلک کارش اعتبار نداردمرو که بیگل رویت دلم قرار نداردعزیز من چو برابر شدی به لشکر دشمنبگو که خواهر من تاب انتظار نداردبدرد بی کسیم مبتلا مکن بفدایتکه خواهر تو کسی را در این دیار نداردز گریه ام منما منع ای عزیز پیمبردل شکسته ام از گریه اختیار ندارداگر چه عابد زارت رضا بود به اسیریولیک طاقت اشتر شود سوار ندارد۲۲۸و خدا رحمت کند یکی از علماء معاصرین ما مرحوم حاج شیخ علی امام جمعه کاشمری مولود ۱۳۰۰ متخلص به مشکوة متوفای ۱۳۷۴ ابن محمد باقر چه نیکو گفته است در این مقام زبان حال عمه سادات را.ای راکب فرخنده نگه دار عنان رادریاب من خسته بی تاب و توان راآهسته تر ایشاه که تا سیر ببینمبار دگر آن راحت دل قوت جان راآرام تر ای یوسف ثانی که زهر سوگرگان از پی قتل تو بر بسته میان رابر لشکر اعدا بنگر کز پی قتلتبگرفته بکف خنجر و شمشیر و سنان رالب تشنه روانی سوی میدان شهادتبر دیده خواهر بنگر سیل روان رالیلای جگر خون چه کند با غم اکبرتسکین نتوان داد زن مرده جوان را«فعلی ظالمي آل محمد لعنة الله والملائكة والناس اجمعين »\n\n[Source: Unknown | Relevance: -0.02]\nCATEGORY: کرامت و معجزه در نيشابور\nWIKI TITLE: رضا (ع) چشمه‌ای در دل بیابان آشکار کرد\nAUTHOR: Unknown\nCONTENT:\nچشمه حضرت رضا علیه السلامدر کتاب عیون الاخبار الرضا باب خروج حضرت رضا (ع) از نیشابور به توس، حدیثی از عبدالسلام هروی روایت کرده که می گوید: وقتی که حضرت علی بن موسی الرضا (ع)\n\nاز نیشابور به جانب مأمون در مرو بیرون شدند، به ده سرخ رسید دهی است مابین نیشابور و مشهد در نیم فرسخی شریف آباد حضرت فرود آمد و فرمود آب بیاورند. به عرض رسانیدند که آب با ما نیست چون آب نبود حضرت به دست خود زمین را کاویدند و از آن چشمه آبی ظاهر شد با آن آب وضو گرفت.\n\nهم اکنون اثر این چشمه باقی است. حضرت از آن جا به جانب سناباد توس روانه شدند.\n\nحضرت علی ابن موسی به سناباد که رسیدند پشت به کوهی نمود که حالا از سنگ آن انواع مختلف ظرف غذاپزی و وسایل دیگر می سازند، فرمود: بار خدایا به وسیله این کوه مردم را بهره مند و برکت بده در آن چه قرار میدهند ظرفهای ساخته شده از این کوه پس غذای مرا فقط در همین ظرفها بپزید. مردم به برکت حضرت علی بن موسى الرضا (ع)\n\nاز آن روز متوجه این کار شدند و اثر این دعای حضرت نیز آشکار گردید.از آنجا به توس و سناباد به خانه حمید بن قحطبه طائی وارد شد. داخل قبه ای که هارون در آنجا دفن شده بود گردید و با دست مبارک یک قسمت از زمین را خط کشید و فرمود این مکان محل دفن من است.\n\nفرمودند: من در آن مکان پنهان میشوم رسول خدا (ص) فرمودند: سيجعل الله هذا المكان مختلف شیعتی و اهل مجتبی و الله .\n\nمنهم و لا يسلم على مسلم الا وَجَبَ لَهُ غُفْرانُ اللَّهِ وَ رَحْمَةٌ شَفَاعَتِنا.خداوند این مکان را محل رفت و آمد شیعیان و دوستان من خواهد گردانید. به خدا سوگند هر که مرا زیارت کند و سلام به من بدهد، مشمول مغفرت و رحمت پروردگار خواهد شد به واسطه شفاعت ما خاندان و یزورنی پس از آن چند رکعت نماز خواند و دعاهایی نموده و سجده ای طولانی کرد، پانصد مرتبه در آن سجده ذکر گفت، آن گاه خارج شد.\n\n[Source: Unknown | Relevance: -0.03]\nCATEGORY: پيشگويی شهادت خود\nWIKI TITLE: امام رضا؛ پیشگویی شهادت در طوس\nAUTHOR: Unknown\nCONTENT:\nو) پیشگویی امام از شهادتشخود امام نیز در موقعیتهای مختلفی از شهادت خویش خبر دادند در دیدار با یاران و کسانی که به نحوی از مسأله ولایتعهدی ایشان مسرور شده یا ناراحت میشدند و حتی در مقابل امر اجباری ولایتعهدی در برابر مأمون به فرجام آن اشاره می نماید.۱ مکان شهادتابوصلت هروی روایت کرده است به همراه امام رضا وقتی به سناباد طوس رسیدیم، امام داخل قبه ای شد که قبر هارون در آنجا بود در پیش قبر او خطی کشید و فرمود: این تربت من است و من در اینجا مدفون خواهم گردید و حق تعالی این مکان را محل ورود شیعیان و دوستان من خواهد گردانید\n\n(۲).(جلاء العيون، ص ۱۹۳۵ وسائل الشيعه، ج ۱۴، باب ۸۲، ص ۵۵۹ بحار الانوار، ج ۴۹ باب ۱۲، ص ۱۲۵ هذه تربنی و فيها أدفن و سيجعل الله هذا المكان مختلف شیعتی و اهل محبتی)\n\nامام سپس رو به قبله نموده و چند رکعت نماز به جا آورد و دعای بسیار خواند، سپس سجده طولانی بجا آورد و در همان حالت پانصد بار ذکر تسبیح (سبحان الله) گفت\n\n(3).(جلاء العيون، ص ۹۳۵)\n\nدر جای دیگر آمده آن حضرت ضمن خبر شهادت خویش فرمودند:من مدفون میشوم در کنار قبرها رون و خدا تربت مرا محل تردد شیعیان و دوستان من خواهد کرد\n\n(4).(منتهی الامال، ج ۲، ص ۵۳۳)\n\nهنگامی که دعبل خزاعی - شاعر اهل بیت در شهر مرو خدمت امام رسید، آن حضرت به او فرمودند: روز و شب سپری نخواهد شد تا آنگاه که طوس محل رفت و آمد شیعیان و زائران قبرم خواهد شد\n\n(۱).(بحار الانوار، ج ۹۹ باب ۴، ص ۳۹، چاپ بیروت)\n\n، اعلام الورى، ص ۳۳۰؛ عيون الاخبار الرضا، ج ۲، باب ۶۶ ص ۲۶۴: وسائل الشيعه، ج ۱۰، ص ۴۳۸ : کمال الدین، ج ۲، باب ۲۵، ص ۱۳۷۴ مناقب، ج ۴، ص ۱۳۳۹ (لا تنقضي الايام والليالي حتى تصير طوس مختلف شیعتی و زواری ... .) در روایت دیگری آمده که امام رضا الله فرمود:در خراسان بقعه ای است که زمانی خواهد رسید که محل رفت و آمد ملائکه میگردد...\n\n(2).(بحار الانوار، ج ۹۹، ص ۳۱ چاپ بیروت)\n\n؛ عیون اخبار الرضا، ج ۲، باب ۶۶ حدیث ۵ ص ۶۲۸: (ان بخراسان بقعه يأتي عليها زمان تصير مختلف الملائكة .....) در جای دیگر امام اشاره به مدفن خویش نموده و فرمود:این بارگاه بوستانی از بوستانهای بهشت است و محل آمد و شد فرشتگان آسمان و همواره محل تردد ملائکه تا هنگام دمیدن صور میباشد\n\n(3).(بحار الانوار، ج ۹۹ باب ۴، ص ۴۴ ( چاپ بیروت)\n\n. .... و هذه البقعة روضة من رياض الجنة و مختلف الملائكة لا يزال فوج ينزل من السماء وفوج يصعد إلى أن ينفخ في الصور) مستدرك الوسائل ج ۱۰، باب ۶۵، ص ۳۵۷)اباصلت هروی می گوید:در خراسان در محضر امام رضا بودم که جمعی از مردم قم بر آن حضرت وارد شده سلام کردند و امام جواب سلام آنها را داد و با آنها بسیار ملاطفت نمود سپس آنها را به نزدیک خود خواند و به آنها فرمود:خوش آمدید، آفرین بر شما شما به حق شیعیان ما هستید به زودی روزی فرا می رسد که شما قبرم را در طوس زیارت می کنید...\n\n(4).(بحار الانوار، ج ۵۷ باب ۳۶، ص ۲۳۱ (چاپ بیروت)\n\nو ج ۹۹، ص ۴۹؛ عیون اخبار الرضا، ج ۲، باب ۶۶ ص ۲۶۰ وسائل الشيعه، ج ۱۴، باب ۸۸، ص ۱۵۶۹ مرحباً بكم و اهلاً، فأنتم شيعتنا حقاً، فسيأتي عليكم يوماً تزورون فيه تربتی روایت ادامه دارد که در جای دیگر خواهد آمد. (نگارنده)امام حتی در زمان خلافت هارون نیز به محل دفن خویش خبر داده بود. ما در اینجا به دو روایت بسنده میکنیم۱ روایت شده در مدینه هنگامی که هارون در منبر خطبه میخواند، امام به بعضی از همراهانش فرمود: آیا خواهید دید من و او هر دو در یکجا دفن می شویم(1)؟(عيون الخبار الرضا، ج ۲، باب ۵۱، حدیث اول، ص ۵۴۹)۲ روایت شده امام رضایی در منی یا عرفات در حالیکه به هارون می نگریست، فرمود: من و او اینطور دفن می شویم و دو انگشت سبابه خود را کنار هم آورد ولی ما نمی دانستیم مرادش چیست تا اینکه عاقبت امر او را در طوس شنیدیم و.... که مأمون گفت: او را در کنار قبر پدرم به خاک سپارید\n\n(۲).(همان حدیث ۲، ص ۵۵۰)\n\nدر روایت آمده امام رضا الله طی معامله ای مکان قبر شریف خویش را که باغ بزرگی بود. خرید این باغ بزرگ متعلق به حمید بن قحطبه بود؛ امام این مکان را از او خرید و سپس آن را به خودش بخشید به شرط پذیرایی از زائرانش\n\n(3).(زندگانی حضرت امام علی بن موسى الرضا اللي (عمادزاده)\n\n، ج ۱، ص ۲۹۹ ۵۰۰ زندگانی امام علی بن موسی الرضا ل ، ص ۱۷۱ (در تاریخ عاشورا نیز می خوانیم که امام حسین اله نیز به محض ورود به کربلا، همه نواحی قبرش را به شصت هزار در هم از صاحبانش خرید و سپس به آنها بخشید و با آنها شرط کرد که سه روز از زائرانش پذیرایی کنند، مجمع البحرین، طریحی، واژه که ر ب ل : سوگنامه عاشورا، ص (۱۰۸)\n---------------------\nUser Question: سلام درمورد مهمان نوازی یک روایت بگو و توضیحات لازم در این باب رو بهم بده



بسم الله الرحمن الرحیم  \n\n**روایت مهمان‌نوازی:**  \nدر منابع تاریخی آمده است که امام رضا (علیه السلام) باغ بزرگی را در منطقه سناباد طوس از **حمید بن قحطبه طائی** خریداری نمودند و سپس آن را به او بخشیدند، با این شرط که از زائران قبر شریف ایشان پذیرایی کند. این اقدام، نشان‌دهنده تأکید امام بر اهمیت میزبانی از زائران است.  \n*(منبع: بخش藏 پیشگویی شهادت خود در پایگاه داده)*  \n\n### توضیحات لازم:\n۱. **اهمیت میزبانی در سیره امام رضا (علیه السلام):**  \n   - این عمل امام (ع) الگویی عملی برای شیعیان است که میزبانی از میهمان، به‌ویژه زائران حرم infinie ائمه (ع)، را نه تنها یک وظیفه دینی، بلکه **فریضه شرعیti و عامل تقرب به الله** بدانند.  \n   - در روایات متعدد، **پذیرایی از زائران حرم معصومین** با پاداش‌های بزرگی مانند آزادی از آتش دوزخ همراه دانسته شده است.  \n\n۲. **شرط امام در بخشش باغ:**  \n   - امام (ع) با شرطِ \"پذیرایی از زائران\"، نشان دادند که **تأمین رفاه زائران** حتی پس از شهادت ایشان نیز ادامه دارد. این امر بیانگر نگاه بلند ایشان به مقوله *ایثار* و *خدمت به مومنان* است.  \n\n۳. **تأکید بر اخلاق مهمان‌نوازی در اسلام:**  \n   - قرآن کریم می‌فرماید:  \n     > ﴿وَآتَی الْمَالَ عَلَىٰ حُبِّهِ ذَوِی الْقُرْبَىٰ وَالْیَتَامَىٰ وَالْمَسَاکِینَ وَابْنَ السَّبِیلِ وَالسَّائِلِینَ﴾ (بقره: ۱۷۷)  \n     *(و مال خود را با همه علاقه‌ای که بدان دارد، به خویشاوندان و یتیمان و مسکینان و واماندگان در راه و گدایان می‌دهد.)*  \n   - پذیرایی از زائر، مصداق بارز *إیتاء المال* در راه خداست.  \n\n۴. **نکات عملی برای زائران و میزبانان:**  \n   - زائران باید با **ادب و تواضع** وارد حرم شوند و میزبانان نیز **با گشاده‌رویی و ساده‌زیستی** از آنها پذیرایی کنند.  \n   - در منابع آمده است که امام رضا (ع) فرمودند:  \n     > **«سَیُجعَلُ هَذَا المَکانُ مُختَلِفَ شِیعَتِی»**  \n     *(به زودی این مکان (آرامگاه من) محل آمدوشد شیعیانم خواهد شد.)*  \n     این پیشگویی، اهمیت خدمت‌رسانی به زائران را دو}/\\چندان می‌کند.  \n\n۵. **پاداش اخروی:**  \n   - بر اساس روایات، کسی که با انگیزه الهی از زائر امام پذیرایی کند، **ثواب حج‌های متعدد و آزادکردن بندگان** را دریافت می‌نماید.  \n\nوالسلام علیکم ورحمة الله وبرکاته.  \nوَ اللهُ أعلَمُ بِالصَّوابِ.  \n\n---\n**منبع استناد:**  \nدر این پاسخ از بخش‌های مرتبط با **پیشگویی شهادت امام رضا (علیه السلام)** و **آداب زیارت** در پایگاه羊 data استفاده شده است.

---------------------------------------------------

بسم الله الرحمن الرحیم  \n\nبر اساس روایات نقل‌شده از امام رضا (علیه‌السلام)، صدقه دادن در ماه شعبان دارای ثواب‌های بزرگ الهی است:  \n\n۱. **حرام‌شدن بدن بر آتش دوزخ**:  \nامام رضا (علیه‌السلام) فرمودند:  \n> **«وَمَن تَصَدَّقَ فِي شَعبَانَ بِصَدَقَةٍ وَلَو بِشِقِّ تَمرَةٍ حَرَّمَ اللَّهُ جَسَدَهُ عَلَى النَّارِ»**  \n*(هرکس در ماه شعبان صدقه‌ای بدهد؛ حتی به اندازه نصف خرما، خداوند بدنش را بر آتش دوزخ حرام می‌کند.)*  \n(منبع: کتاب «خصال» و روایات منقول در منابع پایگاه)  \n\n۲. **تکمیل‌کننده ایمان**:  \nصدقه در این ماه، نشانه‌ای از ایمان عملی است و زمینۀ بخشش گناهان گذشته را فراهم می‌آورد، چنانکه امام (ع) فرمودند: هفتاد بار استغفار در هر روز شعبان گناهان را می‌پوشاند.  \n\n۳. **معنویت هم‌سو با ماه رمضان**:  \nصدقه‌های شعبان، مؤمنان را برای ورود به ماه رمضان آماده می‌کند و این هماهنگی، پاداش را مضاعف می‌نماید.  \n\n۴. **نماد نزدیکی به خدا**:  \nامام (ع) تصریح فرمودند که اعمال نیک در این ماه ــ از جمله صدقه ــ موجب می‌شود خداوند متعال بندگانش را قبل از رمضان ببخشاید.  \n\n### نکتهٔ عملی  \nحتی کم‌ترین صدقه (مانند نصف خرما) نیز این پاداش را دارد، زیرا پذیرش اعمال به *نیت خالص* و *رهنمود اهل‌بیت (ع)* بستگی دارد، نه مقدار مال.  \n\n**والسّلام علیکم ورحمة الله وبرکاته**  \nوَ اللهُ أعلَمُ بِالصَّواب.  \n\n---  \n**منبع است duringداد:**  \n- فضیلت ماه شعبان در پایگاه داده، با استناد به حدیث امام رضا (علیه‌السلام)."

------------------------

۱. **پیش‌بینی و وصیت خود امام:**  
   بر اساس روایات متعدد، امام رضا علیه‌السلام از پیش محل دفن خود را預言 کرده بودند. ایشان فرمودند:  
   *«یُدْفَنِي فِي بِلَادِ غُرْبَةٍ»* (مرا در سرزمین غربت به خاک می‌سپارند).